Laatste dag – Daan Viljoen Park

________________________________________________
Gamsbergpas – Daan Viljoen Game Park – Windhoek: 184 km
Route: C26 – C28
________________________________________________
KOUD! Vanaf 4 uur lig ik opgerold, met H’s sweater erbij, maar dat helpt weinig. In de vroege ochtendzon opwarmen bij het ontbijt met 2 enthousiaste honden. De gastheer is druk in de weer met de zieke paarden en komt een praatje maken. Hij wil ons wel naar het doolhof rijden (in de buurt) maar dat kost 150 N$ p.p. Toch maar niet dus – dan maar geen schat. Een SMSje uit Nederland brengt minder goed nieuws.

De C26 van de Gamsbergpas naar Windhoek.

Jerrycan legen.
Aan het begin van de reis waren de gasflessen trouwens blauw…

Onderweg naar Windhoek maken we een tussenstop om diesel bij te vullen uit de jerrycan, een telefoontje naar Nederland te plegen en te overdenken of we gaan proberen 1 dag eerder terug te gaan naar Nld. We dubben even maar besluiten het reisschema te laten zoals het is en hopen dat we een goede beslissing nemen.

Om de zinnen te verzetten naar het Daan Viljoen Park, vlakbij Windhoek.

Zo mooi, en dat zo dicht bij Windhoek (ong. 18 km.)

Wij vinden ‘m 4×4

Een mooie omgeving zo vlak bij een grote stad, weer dieren spotten en een korte drive die (zonder waarschuwing vooraf) toch echt 4×4 hellinkjes heeft. Intussen is het ook weer goed heet geworden.

Daarna in 1 keer goed gereden naar Roof of Africa. Daar weet men niks van een boeking, maar er is plek. We hebben een grote kamer, die in no time vol ligt met tassen, jassen, sweaters en los fruit. We kiepen de 2e jerrycan diesel erin en gaan op zoek naar een carwash. Die blijkt al dicht, zegt een pompbediende, terwijl zijn collega naar de zijkant van de auto wijst. De tankdop blijkt weg – vergeten na het bijvullen, en dat hoorden we dus vallen bij de eerste bocht! Grrr. We vinden de dop, maar die is inmiddels kapot gereden. Lang leve de ducktape

Onze kamer – hier nog netjes…

H. tovert alles weer in de tassen voor de terugweg. Het lijkt allemaal erg makkelijk te passen? Internetten lukt niet – geen verbinding – dus maar duimen dat de vluchttijden hetzelfde zijn gebleven.
‘s Avonds een heerlijk buffet, het is allemaal even lekker, zelfs de pudding. Voor Namibische begrippen gaan we heel laat slapen (half 12), na eerst nog 2 raampjes te barricaderen die je anders zo open kunt schuiven.

________________________________________________
Vandaag gezien:

aapjes, schildpad, zebra’s, gemsbokken, kudu’s, wildebeest
________________________________________________
Reisinfo:

• Daan Viljoen Park : toegang 90 N$ (2 pers en de auto). Lijkt een ideale spot om een eerste nacht na aankomst in Windhoek door te brengen: auto halen, een klein stukje rijden na een lange reis, en dan hier lekker bijkomen voor je verder gaat. Je kunt er ook lange wandelingen maken.

Gamsberg Pas

_______________________________________________
Sesriem – Namib Rand Reserve – Solitaire – Gamsbergpas : 412 km
Route: C19 – D845 – C27 – C19 – C14 – C26
_______________________________________________
Rond 5 uur in de ochtend horen we om ons heen opbrekende ‘kampen’ en vertrekkende mensen – om 5 uur gaat het hek naar de Sossusvlei open. Wij hebben bedacht dat we de eenzame wandelingen in Hidden Vlei en Death Vlei als mooie herinnering willen bewaren. De diverse verhalen van mensen dat je in colonne richting Dune 45 racet en daar en masse de duin opklimt trekken ons niet zo aan en we blijven dus nog een uurtje liggen, om daarna op een uitgestorven campsite te ontbijten.

Klein stukje in de Canyon gelopen (we zijn weer de enigen hier – het blijft grappig: 1 van de toeristische plekken van Namibië en toch zo verlaten). Dan richting Namib Rand Reserve. We missen ‘de eerste afslag rechts’ wat in Namibië al gauw betekent dat je kilometers omrijdt. H. wordt een beetje chag van de slechte weg (de D845 – wees gewaarschuwd, het is een wasbord). In het Namib Rand Reserve wel veel dieren, al staan ze een eind van de weg. Vooral zebra’s en gemsbokken.

Giraffen zien we alleen op de verkeersborden.

Om te voorkomen dat de weg H.’s humeur voor de verdere dag verstiert,
draaien we na een km of 50 om.(Wel handig trouwens, dat H&H. Nu is het voor iedereen raden
welke H. humeurig dreigde te worden… Er MAG geraden worden. Proest.)

Via Solitaire (voor tanken, appelgebak, thee/koffie, plassen – in willekeurige volgorde van belangrijkheid) en de Gaub Pas weer naar het noorden en dan ‘rechts’ richting Windhoek. Die weg loopt via de Gamsberg Pas: de boekjes geven wat verschillende informatie, maar je leest wat je wilt lezen. Dus als 1 van de boekjes zegt dat het erg mooi is en je je niet moet laten tegenhouden door de verhalen, hakken we de knoop door: we gaan. En mooi is het ! EN prima te doen. De Pas zelf is ongeveer 8 km en we klimmen tot 1860m volgens de gps. Ons reservewiel op het dak kleppert er op los, daar blijken we een schroef te zijn kwijtgeraakt door het trillen op de wasbordwegen. Twee mooie momenten van de route – zo’n moment waarbij je elkaar even aankijkt zonder wat te zeggen met een blik van “zag jij wat ik zag”: kudu’s die vanuit stand (!!) over een hek langs de weg springen in een soort slow motion. En 2 berggeit-kudu’s die op de schuine helling langs de weg staan, en daardoor alleen met hun koppie boven de rand uitkomen.

Het begin van de Gamsberg Pas. We durven

Onderweg komen we auto’s tegen van een testdrivers team van BMW.
Wij rijden iets behoudender zeg maar

Onderweg als het even kan stoppen om van het uitzicht te genieten.

Onze bedoeling is om vlak na de Gamsbergpas bij de Weissenfels Guest Farm te overnachten. Als er tenminste iemand reageert op het bellen. De eigenaren blijken op vakantie en het ‘oppas-echtpaar’ heeft de bel niet gehoord – druk bezig met de voorbereidingen voor de wekelijkse pay-day. Er zijn verder geen gasten, maar we mogen overnachten als we selfsupporting zijn, en krijgen 1 (van de 2?) campingplekjes, er wordt speciaal vuur voor ons gestookt om warm water te maken en we bekijken het pay-day ritueel. En worden bekeken. De arbeiders hier (horen we later) krijgen een deel van hun loon in goederen en een deel in geld. Ze wonen hier op het terrein. Als je dan hoort dat een voorman ongeveer 1000 N$ (zeg maar 100 euro) per maand krijgt in geld en daarnaast wat goederen en inwoning) zet je dat wel aan het rekenen.

Warmwater-voorziening

Lekker douchen – ‘s avonds pasta à la H. met groenvoer – en ons laatste kampvuurtje van deze vakantie, dus het hout mag op. Af en toe komt er een hond voorbij voor een beetje aandacht.

Ons laatste kampvuurtje van deze vakantie – met uitzicht op de paardenfarm.
Het hout mag op dus we beginnen vroeg met stoken.

‘s Avonds wordt het fris – we zijn hier nog op ong. 1500 m hoogte – dus we gaan op tijd naar bed.

_______________________________________________
Vandaag gezien:
struisvogels, springbokkies, gemsbokken, zebra’s, kudu’s, aapjes, soort ‘martertje/hermelijn’.
_______________________________________________
Reisinfo:
De Gamsberg Pas: goed te doen, laat je niet tegenhouden door de boekjes ! En stop regelmatig als het kan zodat de chauffeur ook even van het uitzicht kan genieten

Weissenfels Guest Farm: 100 N$ p.p.p.n. Leuk plekje maar wel wat duur vergeleken met andere campsites. Gelegen net ten oosten van de Gamsberg Pas.
_______________________________________________

Sossusvlei – zand zand en nog eens zand

_______________________________________________
Solitaire – Sesriem – Sossusvlei – Sesriem : 219 km
Route : C19
_______________________________________________
Eind van de nacht is het koud in de slaapzak, maar de zon warmt alles snel weer op. Ontbijten samen met de mussen die het oude brood krijgen. Na het ontbijt nog even thee/koffie met famous appelgebak van Moose. Lekkerrr.

En dan op naar Sesriem. Onderweg komen we een ‘rotel’ tegen: een zgn. rollend hotel. Een soort overlander met een giga aanhanger erachter waar dan -tig (stapel?)bed-kajuitjes in lijken te zitten. Het moet niet gekker worden. We zijn vroeg in Sesriem – de cirkelvormige ommuurde plaatsen herken ik nog wel. We besluiten nog geen kamp op te maken, maar door te rijden naar de zandduinen.

Tot de carpark bij Hidden Vlei is het één gladde asfaltweg. Max. 60km per uur. Er zijn wat tegenliggers maar de ochtenddrukte lijkt voorbij. Aan beide kanten van de weg is een ‘plat’ stuk met gelig gras, struikjes en veel struisvogels. In de verte rode duinen. En dat kilometers lang.

Naar Hidden Vlei kun je lopen – volgens de boekjes ongeveer 2 km.

Een local zegt tegen andere toeristen ‘just follow the markers’
en gebaart richting duinen.

Euh… markers? Af en toe staat er een stokje in de grond met een witgeverfd topje, dat zal ‘m zijn In no time is de parkeerplaats uit zich en zie je alleen maar duinen om je heen. Ik ben echt wel blij met de gps. Het is bloedheet – dus hier wil je ECHT niet verdwalen. Als we de zoveelste zandheuvel met moeite hebben beklommen – met deze hitte is een beetje vals plat al best wel zwoegen – zien we Hidden Vlei ineens liggen. Een witte vlakte met dode bomen, zomaar ineens temidden van het rode zand. Mooi contrast.

Mooi mooi mooi. Mede omdat er echt geen mens is.
Da’s dan weer een voordeel van op het heetst van de dag gaan lopen.

Naar de Death Vlei is een 4×4-road. We dubben even: zullen we zelf of zullen we niet zelf (je kunt met een soort toeristen-shuttle). Harrie voelt zich stoer, dus we gaan. We laten een beetje lucht uit de banden lopen en zwaaien nadrukkelijk naar de shuttle driver Harrie houdt de vaart er lekker in, in het mulle zand in het soms erg diepe spoor. Het lukt allemaal zonder dat we vast komen te zitten.
Naar Death Vlei is het 1,4 km lopen volgens de gps. Wat is nou 1,4 km zal iedereen wel denken, maar in dit zand en met deze temperatuur is het toch heftig. Als laatste weer zo’n flinke duin op zwoegen en dan ineens weer zo’n witte vlakte met boomstaken. Kompleet met schat – prachtig verstopt.

Wauw !!

Terug op de campsite staat er een overlandergroep op ONS plekje. GRRR.

We verkassen naar een plek met prachtig uitzicht.
Ruilen blijkt niet altijd huilen.

Ja Manon – ook wij maken graag een voetenfoto op reis.
Traditie sinds Disneyland Amerika -
toen begonnen met een foto van vermoeide voeten na een dag slenteren.
Vandaag hebben de voetjes ook flink hun best gedaan.

Bij zonsondergang steekt de wind op. Het resultaat is dat we allebei modder !! onderin onze wijnglazen hebben. Als die weer gaat liggen kunnen we toch nog lekker van ons kampvuurtje genieten.

_______________________________________________
Vandaag gezien:
Struisvogels, springbokkies, jackhals
_______________________________________________
Reisinfo:
Handig om van te voren te reserveren als je van deze campsite gebruik wilt maken. Duur maar mooi, en dichtbij als je zonsopkomst of zonsondergang op Dune 45 wilt zien.
_______________________________________________

Zout en zand; roze en wit

Swakopmund – Walvisbay – Kuiseb Pas – Gaub pas – Solitaire : 317 km
Route : B2 – D1986 – C14
________________________________________________

Als om kwart over 6 de wekker gaat valt het mee met de kou. Na de opstaan-procedure nog even boodschappen en pinnen in Swakopmund. Dan een mooie weg naar Walvis Bay: rechts de zee en links de zandduinen.

De B2 naar Walvis Bay. Ergens passeren we nog een schip
dat al lang geleden gestrand lijkt.

In Walvisbaai vrijwel direkt flamingo’s en pelikanen. En veel!

Vervolgens een heusche schat gevonden onder het zand verstopt aan de voet van een klein duintje.
Koe-wala nr 2 mag weer op pad : goede reis !

Koe-wala in de Lagune Cache in Walvis Baai

Hopelijk waait de wind onze voetsporen snel onder, want in het mulle duinzand is ons voetspoor richting schat wel heel duidelijk te zien.

Daarna een stuk tussen de zoutwinning door gereden: roze water en witte ‘ijs’vlaktes.

We komen uit bij zee. Geen mens te zien hier, we besluiten om het ‘lucht-uit-de-banden-laten-lopen’ – traject maar aan ons voorbij te laten gaan.

Nog 240 km voor de boeg richting Solitaire. Weer een mooie weg: afwisselend zandduinen, laag geel gras met struikjes, rotsen. We ‘nemen’ 2 passen en gaan de kreeftskeerkring over.

De C14 ten westen van Walvis Bay.
Een klein stukje Naukluft Park.

Kuiseb pas – mooi !

De kreeftskeerkring. In Ozzie zijn we ‘m ongemerkt voorbij gereden
- de blik op oneindig waarschijnlijk -
nu even gestopt voor een plaatje.

Ook nog een auto op de kop langs de weg. Jong stel erbij, wij erheen, maar ‘yeah yeah, we’re okay. Hulp is al onderweg, komt over 5 minuten. Water? No no thank you. Ze zijn verbazingwekkend koel, wellicht relativeert de wetenschap dat ze allebei heel uit de auto zijn gekomen.

Om 16 uur zijn we in Solitaire. De pomp en het winkeltje herken ik wel, de campsite eigenlijk niet meer. We moeten het slot van de achterdeur smeren voordat we ons mobiele huis in kunnen – alles kreunt onder het zand.

Na het tanken kunnen we het mooiste plekje uitzoeken
op de volledig lege campsite.

De zonsondergang bekeken.
Chef-kok Harrie maakt pasta met tomatensaus en geroosterde vegetables. Lekkerrrrr. Na het eten nog een vuurtje op de kookplaat en even over 9 naar bed.
________________________________________________
Vandaag gezien:
flamingo’s, pelikanen, struisvogels, gemsbok, grondeekhoorn
________________________________________________
Reisinfo:
H&H tip: bij Walvisbaai een stukje richting Pelican Point rijden via de zoutwinning. Bijzonder na alle zandkleur en steenrood nu roze en sneeuwwit te zien.

Campsite Solitaire: 110 N$ voor 1 nacht, 2 pers. Appeltaart bij Moose eten
(zie ieder willekeurig reisboek over Namibie…)

Zeehonden en stadsleven

_______________________________________________
Brandberg – Cape Cross – Swakopmund : 345 km
Route: D2359 – C35 – C34
_______________________________________________
Om 6 uur op, in een normaal ‘opstaan-tempo’. De eerste 15 km hobbeldiebobbeldie terug naar de gravelroad. Ons eerste doel van vandaag is de zeehondenkolonie in Cape Cross. De weg langs de kust naar het noorden is een zoutweg, het rijdt zo soepel dat het bijna asfalt lijkt. Aparte ervaring, na al die zand- en gravelwegen hier. Een vreemd landschap om ons heen: de zee, voornamelijk zand en hele kleine polletjes struik. We zien af en toe een springbokje maar verder weinig andere dieren.

De zoutweg tussen Hentiesbaai en Cape Cross… rijdt als asfalt!

Vlak voor de zeehondenkolonie zien we een jackhals. Het is het seizoen dat de seals geboren worden, wat een walhalla voor de jackhalzen en hyena’s betekent. De zeehonden ruik en hoor je al voordat je ze ziet. Het zijn er veel, al zit in mijn herinnering dat het er in 2000 meer waren. We zien een ieniemienie pup die net geboren lijkt: nog nat en met een bloederige koek ernaast.
Het imago van de lieflijke zeehond gaat er aan: ruziezoekers zijn het
Om iedere vierkante meters lijkt er strijd, kracht bijgezet met luide kreten. En tussendoor het geluid van de pups, dat meer op een geitjes-blaat lijkt. Allesbehalve stoer en strijdlustig.

Dichter naar het water toe is iedere vierkante meter
zo ongeveer bedekt met zeehond.

De mannetjes zijn opvallend veel groter dan de vrouwtjes.

Moeder met jong jong.

Spelen en vissen ?

Daarna door naar Swakopmund – met nog een korte stop aan zee.

Prima stekjes voor vissers, die je hier dan ook regelmatig ziet.

We droppen de auto op een campsite en gaan lopend Swakopmund in. Even ‘stadsleven’ na alle natuur en leegte. Thee met gebak in een Konditorei natuurlijk, souveniertjes kopen, internetten, bandenplaksetje kopen, rondlopen en kijken. En een fles Zonnebloem gevonden bij de plaatselijke slijterij. Voor donker teruggelopen naar de campsite.
Daar komen we de Engelsman van de Cheetahfarm weer tegen. Ook zij zijn in Palmwag geweest en we vertellen van de klapband. Hij reageert met “better born lucky than born rich” als hij hoort waar we daarna leeuwen zagen. Op een paar honderd meter afstand daar vandaan hadden zij nog even genoten van het uitzicht over de canyon. Hij heeft weer een tip voor ons: de zeeweg bij Walvisbaay. Daar slapen we nog een nachtje over want lucht uit de banden laten lopen klinkt wel weer erg stoer voor onervaren 4wd-ers.

Campingplekje met eigen douche en wc!
Gezellig weer eens samen tandenpoetsen

Het is fris vanavond – H. moet zijn sweater met capuchon aan. Na de hitte van gisteren is het vandaag behoorlijk fris.
Kampvuurtje, wijntje, olielampje (zonder roet want schoongemaakt): het wordt eentonig maar het verveelt nog nix Vanavond valt H. eens als eerste van zijn stoeltje.

_______________________________________________
Vandaag gezien:
springbokkies, jackhalzen, zeehonden
_______________________________________________
Reisinfo:
Alta Brücke Rest Camp: 100 N$ p.p.p.n. inkl stroom en eigen ‘badkamer’ on site.
Overigens horen we van V. dat er nog een ‘safe’ campsite is aan de kust aan de zuidkant van de stad. Heeft een nieuwe beheerder en een strandbar. In de Lonely Planet staat deze nog onder de ‘security can be a problem’ campings, dus daar hebben ze nog wel even last van. Was dat Gull’s Cry?? Afijn, het proberen waard dus.

Cape Cross: 90 N$ voor 2 pers.

Fles Zonnebloem wijn: chabernet sauvignon – ongeveer 50 N$ bij de slijterij (tip van H&H)
_______________________________________________

Kopfoto wissel (3)

Banden en Brandberg

_______________________________________________
Outjo – Khorixas – Brandberg : 275 km
Route: C39 – C35 – D2359
_______________________________________________
Vanochtend een relaxte ochtendprocedure want de winkels gaan pas om 9 uur open. Bij het ontbijt een beetje moedeloze zucht van H: we hebben weer een slappe band! We pompen hem op met de compressor, daar moet-ie het de laatste paar km naar Outjo nog wel mee doen. Bij de 1e garage meteen succes: ze hebben een passende nieuwe band. Ik ga internetten aan de overkant van de straat.

In een uur tijd zit de nieuwe band onder de auto,
de reserveband weer op z’n plek en is de lekke band gemaakt.

Nog even de nieuwe band gevierd met koffie en taart bij Outjo Cafe-Bäckerei, naar de supermarkt en het postkantoor zoeken.

Dan op naar Brandberg.

Weer een prachtige route.

Het laatste ‘wasbord’-stuk richting The White Lady.

Mooie rit, de weg verloopt over asfalt, later gravel en de laatste 15 km naar de campsite over ‘wasbord’. Zelfs met tempo ‘minimaal’ schudt alles door elkaar dat het een lieve lust is. Lange tijd geen leven of mogelijke campsite te zien, maar ook geen zijwegen, dus we rijden stug door. En inderdaad, ineens is daar de lodge ‘White Lady’ – de tip van V.
Als we vragen om een campsite krijgen we een wazige blik. ‘Campsite? where?’ ‘Euhm… here?’ ‘Ooo here.’ Hihi. Als we gaan kijken blijkt het een immens groot stuk grond te zijn, kies je eigen boom en braai, ergens is 1 plekje bezet, maar het is zo groot dat je niemand ziet. Alleen ezels, koeien, geitjes en vliegen. En wat is het HEET.
Dus eerst naar het zwembad voor verkoeling – met de auto 2 km door het zand zwoegen is met deze hitte echt geen lol. Aldaar maken we kennis met de camping-meerkat. H. vindt het een verwend kreng. Als je ‘m eenmaal aandacht heb gegeven kom je er niet meer vanaf en wil meneer alleen maar op je hand hangen. Verder niks, alleen hangen.

Wat mot je?

Afkoelen in het zwembadje is heerlijk. Bijna een on-aards gezicht: de blauwe waterpool met op de achtergrond de bruine rotsen en de cactustuin. Koud biertje, koude cola.

Lekkerrrr

Op de campsite een plekje uitgekozen.
In no time heb je het weer warm, pfff.

Immens gevoel van ruimte!

Pas als de zon onder gaat zakt de temperatuur iets.

Hout gesprokkeld voor vanavond, mini wandeling over de campsite. Er ligt olifantenpoep, maar die lijkt niet vers. Erg veel vogelpootjes. Lekker douchen met koud water. De koeien kijken je verbaasd aan als je ze passeert om naar de douche/wc te gaan.

H. kookt een heerlijk maaltje: 3-sterren vissticks, witte bonen in tomatensaus en puree. Met een wijntje en een kampvuurtje erbij is het weer kompleet hier. Als ik weer uit mijn stoeltje val van de slaap gaan we nog 1 keer door de donkere nacht – al is het niet eens aardedonker hier – naar de wc/tanden poetsen en naar bed.

_______________________________________________
Vandaag gezien:
blauwe camping kippen, camping pauw, camping meerkat
_______________________________________________
Reisinfo:
Campsite: bij de lodge White Lady. Bord staat aangegeven bij de afslag D2359 op de C35. Geweldig voor iedereen die van rust en ruimte houdt. En eenvoud. 160N$ voor 1 nacht – 2 personen.
Van horen zeggen hebben we dat je prima kunt eten in het restaurant bij de lodge, hebben we zelf niet gedaan.
Er is blijkbaar ook een White Lady B&B in Uis, maar deze campsite is dus bij de lodge White Lady!

Een nieuwe autoband kostte ons N$1200. Handig om te weten als je aan het bedenken bent of je die wel of niet mee wil verzekeren. Een 2e hands lukt voor minder dan de helft.
_______________________________________________

Bandenjacht in Khorixas en Outjo

_______________________________________________
Palmwag – Khorixas – Outjo : 304 km.
Route: C43 – C39
_______________________________________________
Vannacht minder geslapen door ons imaginaire ‘knaagdiertje’. Het blijft een mysterie want er lijkt niets aangevreten. Ons vertrekritueel wordt wreed verstoord lieflijk verstoord door 2 passerende olifanten op 50 m van ons ontbijttafeltje.

Lief dat ze ons even gedag komen zeggen.
De rij stenen is ‘onze’ campingplek-afzetting.

We hadden gisteravond bij het kampvuurstaren al bedacht dat het vandaag lastig zal worden om een nieuwe band te vinden: het is zondag! Toch maar richting Khorixas – niet op de route maar wel een grote plaats in de buurt – dan kunnen we maandag als eerste op de stoep staan.
De weg en omgeving worden al snel minder stenig en meer zand, wat meer stof betekent bij passerende auto’s.
Onderweg komen we langs het petrified forest – het versteende woud. Bijzonder om eens te zien, maar blijkbaar maakt het minder indruk dan Damaraland – ik ben het helemaal vergeten in het reisverslag… oeps. En toch was het wel bijzonder, bomen die onder invloed van een heleboel jaren, en druk en gassen verworden tot steen. En erg warm… dat was het ook.

Wandelingetje verplicht met gids, langs de langste boom,
en de dikste boom, en de holle boom, en de… jaa jaa
Gelukkig maar een klein halfuurtje, want het is warm!

In Khorixas kijkt de bandenman eens moeilijk naar onze banden en zegt dan dat ze dit type niet hebben. Als we zijn baas bellen, neemt die er morgen vast 1 mee uit Outjo. We besluiten zelf door te rijden naar Outjo – een grotere plaats dan Khorixas – het is nog vroeg en Afrika kennende staan we hier anders morgenmiddag op de komst van ‘de baas’ te wachten. Het laatste stuk weg is zowaar asfalt, ik doezel in slaap. Bijna rijden we nog 3 geitjes aan, die de weg over rennen, zich halverwege bedenken, weer terugrennen, zich weer bedenken en midden op de weg blijven staan. Piepende remmen, we passeren ze rakelings op de ‘verkeerde kant’ van de weg, en zeggen tegen elkaar ‘daar ligt nu ons kostbare rubber op de weg’. JAha – we zijn inmiddels zuinig op onze banden

De garage is dicht dus we gaan naar de Campsite bij Ombinda Country Lodge. Niet duur, weer eens stroom en een vrijwel lege campsite, en – wellicht daardoor – niet bijster gezellig.

Camp spot

Camping-cattle – in huize H&H ook wel bekend als ‘H.’s blauwe kippen’.

Schrijven, puzzelen, drankje, af en toe een regendruppel, een heusche regenboog, gerommel in de verte en een opzettende wind. Het dak moet zelfs even plat als we een regenbuitje hebben – dat helpt wel tegen het lekken.

Harrie kookt pasta met tonijn. Wijn bij het kampvuurtje en ik donder zowat uit mijn stoeltje bij het vuur van de slaap. De wind probeert het vuurtje uit te blazen, maar met een half pakje aanmaakblokjes winnen de scouts.

The making of pasta met tonijn.
_______________________________________________
Vandaag gezien:
olifanten, springbokkies, gemsbok in galop, aapje, blauwe kippen, 3 onnozele geitjes
_______________________________________________
Reisinfo:
Campsite bij Ombinda Country Lodge: met electricity, 1 nacht: 55 N$ p.p. Overigens eindigt deze camping aan het einde van de reis onderaan ons lijstje campsites. Niet dat het slecht was, maar er is weinig sfeer.
_______________________________________________

Palmwag – gamedrive

Kwart voor 6 de wekker, en dat op een ‘relaxdag’. Geen reisroute voor de boeg vandaag, maar wel een gamedrive om 7 uur. Allebei goed geslapen, geen olifanten gehoord of gevoeld. Snel ontbijten en klaarmaken en om 10 voor 7 staan we bij de receptie. Het lijkt of we met z’n 2en zijn maar blijkbaar is er iets niet helemaal goedgegaan want ‘campsite nr 6′ is niet wie er werd verwacht. Uiteindelijk gaat er nog een stel mee. Daniël is onze driver en gids.

Daniël zoekend de horizon afturend dan wel vertellend over de omgeving.

Regelmatig hebben we hier weer een ‘red dirt’ gevoel uit Ozzie
- alleen wat meer stenen.

En wat voor een gids! En rijden èn spotten èn vertellen èn ook nog eens de sporen op de grond bekijken. De eerste keer dat-ie dat overigens doet denken Harrie en ik allebei dat hij een lekke band vermoedt… hihi, we hebben blijkbaar een klein complex aan gisteren overgehouden.

Ik ben een beetje door de superlatieven heen voor het omschrijven van de omgeving. Het is te mooi om te beschrijven of te benoemen. Wezenloos mooi is al helemaal fout, want we komen nog heel wat wezens tegen die blijken te kunnen overleven in deze hete, droge, stenige omgeving.

De safariauto – tof zonnedakje want al snel is het weer heet.
Om 9 uur vindt zelfs Daniël het tijd om zijn sweater (!!) uit te doen.

Giraffen en zebra’s bij een waterhole.

De guard bij de gate gisteren had gelijk: Daniël wijst een duidelijk pootafdruk van een leeuw aan. Na een korte stop bij de canyon stelt hij voor even naar de rivierbedding te rijden om te kijken of hij de bijbehorende leeuw kan vinden. Strak plan. Wij allen in de spothouding. En het mag in de krant, maar mevrouw -7 ziet de leeuw eerder dan meneer de spotter.

Stereotype spothouding onderweg

Een mannetje onder een boom, dat meteen wegloopt bij het passeren van de auto. Daniël rijdt om het bosje heen, op zoek naar een glimp. Na een korte afleidingsmanouvre – D. rijdt weg en daarna weer terug – "deden we vroeger met de leeuwenjacht ook"… – zien we ‘m inderdaad de track oversteken!

En dan te bedenken dat er dus geen, ik herhaal geen, hek om dit park staat.
Leeuwen komen in Namibië dus gewoon nog voor ‘in het wild’.

Als we staan te kijken zegt Harrie ineens: there’s a female. D: no H: yeah D. Nóóó H. YEAH. Maar de Hollandse spotter heeft het goed, er ligt een leeuwin verderop in de bosjes. Wauw. En dat op een paar km. van waar we gisteren de band hebben verwisseld … {gepaste stilte… hihi}

Ook de vele gemsbokken hier blijven prachtig. Ze zijn het symbool van Namibië, omdat ze zich zo goed aan kunnen passen aan barre leefomstandigheden.

We zijn volgepropt met dierenweetjes en weten nu bv. dat je
aan de lengte en dikte van de hoorns kunt zien of het een m of een v is,
en dat ze extreem weinig plassen in tijden dat ze weinig drinken.
Kan vast nog eens van pas komen bij Triviant ofzo…

Aan het eind van de ochtend zijn we weer terug op de campsite. ‘s Middags lekker tutten: wasje doen, waslijntje spannen, schrijven – puzzelen – lezen bij het zwembadje, batterijen inpluggen bij de bar en 5 keer kijken of het lampje al groen is, thee gedronken bij de bar (‘are you sure’… want de mussen vallen van het dak) en bij de auto, Harrie doet een dutje en ik volg 2 olifanten die van rechts naar links door ons privé uitzicht lopen tijdens hun lunchhapje. En douchen in onze douche met uitzicht. Dat blijft fantastisch!

Om de perfecte dag passend af te sluiten gaan we vanavond uit eten, En hoe kan het anders, ook dit is erg lekker. Met zelfs pancakes als dessert. Zucht.

In het donker lopen we terug naar de campsite. Snel een vuurtje maken. We zijn daar net mee klaar als we het silhouet van een olifant voorbij zien glijden richting restaurant. Er knerpen zacht wat steentjes onder zijn poten, maar voor zo’n groot dier telt dat eigenlijk als geruisloos. Een mysterieus gezicht, dat silhouet afgetekend tegen de donkere sterrenhemel – en wat is-ie groot!! Je houdt vanzelf je adem in, niet omdat het eng is, maar omdat het zo mooi is.
Ook aan de andere kant van het vuur horen we geluiden, dus we stoken het vuurtje nog maar even op. Daarna plassen en tanden poetsen – de olielamp maar mee dit keer.
Eenmaal in bed lijkt het of er een knaagdier ergens in een kastje de proviand op zit te eten, maar na de verdachte kastjes geïnspecteerd te hebben en niets kunnen vinden, gaan we maar slapen.

P.s.: op deze topdag blijkt later Chica geboren te zijn, maar daar hebben we dan nog geen idee van!
____________________________________________
Vandaag gezien:
gemsbokken, giraffen, springbokkies, kudus, grondeekhoorn, blauwe parelhoenen, 2 leeuwen (m + v), zebra’s, rhinopoep
____________________________________________
Reisinformatie:
Palmwag campsite 2 nachten 2 personen: 360 N$ – 1e rang voor woestijnolifanten. Tip van H&H als je hier in de buurt van plan bent om te overnachten! Er zijn campplekjes met en zonder eigen douche/wc dus loop even over de camping heen om je eigen plek uit te kiezen. Wij stonden op nr. 6.

Een permit om zelf door de Palmwag Consession te rijden kost 180 N$. Hierbij krijg je een plattegrondje met daarop gps coordinaten. Maar – zie reisverslag – zorg dat je hele goede banden hebt en/of genoeg reservebanden
Een ochtendgamedrive kost 350 N$ p.p.
____________________________________________

Crea Namibië

Namibië creatief

Einde van een avontuurlijke dag

RTL zou na de reclame-break ook weer 3 minuten terug in de tijd het verhaal weer oppakken, dus waar waren we gebleven… Inderdaad, bij de AKTIE.

Omdat we op een helling staan is het hier praktisch onmogelijk om de krik te gebruiken voor de auto. Ongeveer 2 meter lager is een wat platter stukje naast de track, dus we laten de auto naar beneden rollen – het wiel puft en de velg probeert platter dan plat te worden bij iedere centimeter. Maar het lukt en de auto staat redelijk ‘normaal’. Nu zijn we blij met de eerdere lekke banden en al helemaal met die van vanmorgen, waarbij duidelijk werd hoe het reservewiel onder de auto vandaan moet. Ik sta op leeuwenwacht. Met -7 en daglenzen met de verkeerde sterkte is het echter de vraag of je je daar veilig bij moet voelen, maar met de rollen omgedraaid, hadden we daar waarschijnlijk nu NOG gestaan

De verleiding is groot om een leeuw op de achtergrond te Photoshoppen…

Binnen 20 minuten zit het reservewiel op zijn plek en het lekke wiel hangt onder de auto. Harrie is er helemaal klaar voor om naar het volgende viewing point te rijden, maar ik zie dat niet zo zitten. Dat is 6 km verder, dan nog 6 terug en 2 naar de gate, en dat allemaal over dit soort stenen tracks. In gedachten zie ik ons 2 banden aan 1 kant aan gort rijten, en dan wordt het onmogelijk met 1 reservewiel hier nog zelf weg te komen. We kruipen langzaam terug richting de gate. De banden-reparatie-meneer heeft helaas geen nieuwe band voor ons, de locale pomp heeft wel banden, maar alleen 2e hands. Vast prima als je hier met je eigen auto rijdt, maar volgens de voorwaarden van de verhuurmaatschappij moet het een nieuwe band zijn. Grrr.

Bij de receptie boeken we een gamedrive voor morgenochtend door de Concession – da’s vast goedkoper dan 4 nieuwe banden Met een koud drankje komen we op onze eigen campsite-viewing-point bij van alle avonturen van vandaag. We zijn even bezig met het manouvreren van de auto voor de nacht om te zorgen dat de olifanten niet per ongeluk tegen ons bedje aan kunnen stoten vannacht. Ze kunnen hier zo over de campsite lopen, en aan de olifantenpoep te zien doen ze dat ook.

Rechts is een glooiend paadje dat er uitziet als een perfect olifanten-opstapje.
Maar ons bedje past precies tussen de palen onder het afdakje,
dus een knappe olifant die hier zijn tanden per ongeluk tegenaan stoot.

Blijkbaar zijn hier ook al Amerikanen op vakantie geweest, want we hebben zelfs moeten tekenen voor het feit dat we dat weten en dat we niemand responsible kunnen stellen voor damage blabla…

Dit is echt fantastisch: ons prive sanitair!
Het 1e hokje is de douche, het 2e de wastafel en het 3e de wc.
Alles met uitzicht op Damaraland.

Vandaag schaft de pot pasta met tomatensaus.
Overdag hebben we losliggend hout gesprokkeld, waaronder een hele dikke tak. Als ervaren scouts branden we ‘m doormidden. Met een wijntje bij het vuur nemen de dag nog 1 keer door …

En we gooien er nog een blokje op…

En toen kwam er een olifant met een lange snuit…

… en die blaast ons om half 10 naar bed.

_______________________________________________
Vandaag gezien:
springbokkies, giraffen, woestijnolifanten, kudus, zebra’s, grote roofvogels, dikdiks
_______________________________________________

Vrijdag de 16e

___________________________________________
Sesfontein – Palmwag : 173 km
Route : C43
___________________________________________
Voortaan is hier niet meer vrijdag de 13e, maar vrijdag de 16e een gevreesde vrijdag. (Overigens… het is wel onze 13e reisdag…)
Maar… laat ik bij het begin beginnen.

Ik heb vannacht goed geslapen, Harrie minder door de kou. Wanneer we onze neus buiten de auto steken om de tandjes te gaan poetsen worden we besprongen door een Duitser die in het Engels vraagt of we fuel voor ‘m hebben. Probeer je het erbij horende vette Duitse accent even voor te stellen EN bedenk er een Crocodile Dundee outfit bij die spik en span gewassen en gestreken is – inderdaad, met plooi. “Fjoel” dus. De pomp blijkt hier kapot en hij redt het niet tot Opuwo. Harrie en ik kijken elkaar aan, kijken nog even wat we in de tank hebben en besluiten hem de inhoud van 1 van onze jerrycans (15 liter) over te doen. Hij is zo blij dat we ruim een euro fooi krijgen Ergens tijdens dit hele tafereeltje zegt Croc ‘O, joe hef ee problem joerself”. Lekke (voor)band nr 2. Grrr.

Harrie aan de arbeid. De band is al aardig leeg, dus we hebben het reservewiel nodig dat onder de auto hangt. Het lukt in eerste instantie niet het Afrikaanse systeem te doorgronden, maar met hulp van een lokale gids lukt het gelukkig wel en de rest is dan een eitje. Ondertussen doe ik de afwas van gisteravond, zet het ontbijtje klaar en schrijf wat bij.

Als we daarna genieten van ons ontbijt zien we Croc weer aan komen stappen. We krijgen tegelijk dezelfde ingeving en inderdaad… hij kermt: “joe hef given mie
DIE-sel”. Ondanks de stoere outfit blijkt Croc niet in een 4wd hummer te rijden, maar in een kleine fiat puncto. Op benzine dus. Hebben wij daar met onze slaperige kop aan gedacht toen hij om “fjoel” vroeg bij een stoere 4×4. Oeps. Ze zijn zijn auto leeg aan het pompen en hij gaat weer verder op strooptocht naar “fjoel…petroll”. Wij zitten de hele dag nog in de auto ‘joe hef given mie DIEsel… aaaaaaaaah.

Even buiten Sesfontein is er meteen weer een obstakel: in verband met wegwerkzaamheden is er een klein detourtje: flink steil door een droge rivierbedding. En daar onderin die bedding staat midden op de weg een tankwagen (gevuld met water) die wel naar beneden is gekomen, maar daarna niet meer onhoog. We durven er niet langs en het is de enige weg het dorp uit.
And now we wait   2 auto’s achter ons sluit Croc aan in de rij, dus die kan blijkbaar (gelukkig voor ons gemoed…) ook weer vooruit.

Oma zou zeggen “alle vreemde dingen komen in drieën”.
Na de fjoel en deze truck hebben we dus nog iets tegoed…

In de rivierbedding wordt hard gewerkt. Er wordt zand achter de tankauto geschept voor grip, die ploetert achteruit voor een aanloopje – ondertussen zien we bijna voor onze ogen een zandscheppert uit de open laadbak van de hulptruck vallen als die de helling op komt rijden, maar gelukkig vindt zijn hand op tijd houvast – en met ronkende motor en hoopvolle blikken van wachtende toeristen haalt-ie het nu wel. Hoera… we kunnen op naar het zuiden.

Richting Palmwag is het stil in de auto. Nog net niet met open mond – maar dat is meer omdat het gewoon niet handig is met al die stof hier – kijken we om ons heen. Bergen in de verte, rood zand, groene Afrika boompjes en struikjes, de gravelroad die erdoor heen slingert en je in de verte over de heuveltjes voor je ziet golven. Overtreffende trap van mooi.

De weg slingert zich door Damaraland

En we houden je echt wel in de gaten hoor…

Onze auto in deze prachtige omgeving.

We tanken bij Palmwag en gaan naar de ‘bandenmaker’ bij de lodge. In een
on-Afrikaans haast-tempo (wij steeds maar we hebben geen haast, doe maar rustig enz enz – helpt niet) wordt de band onder de auto uitgehaald, opgepompt, onderzocht met een gietertje met water, gaatje gevonden, gaatje hersteld met het Afrikaanse wondersetje, verwisseld met de reserveband en die weer onder de auto geplakt. En dat weer voor omgerekend 3 euro. Ondertussen haal ik weer een koude cola voor deze wonder-autobanden-plakkert.

Daarna een plekje zoeken op de wonderschone campsite bij de lodge. We kiezen een plekje met een eigen hutje met daarin douche-wc-wastafel – met uitzicht op Damaraland. Vandaag is het mijn beurt voor “ik weet niet of ik ooit op zo’n mooi kampeerplekje heb gestaan”. Wat is het hier mooi! De eerste twijfel over  ‘zullen we 1 of 2 nachtjes hier staan’ slaat snel door. 2. Definitely.
We staan er nog niet of er komen 2 desertolifanten aan, die op ongeveer 100 m. aan een boompje gaan staan plukken.

Palmwag lodge. Campsite nr 6… een aanrader!

Met uitzicht op woestijn olifanten

We proppen een boterham naar binnen en gaan dan richting de Palmwag Consession, waar we met onze zojuist verworven permit zelf doorheen mogen rijden. Inkl. GPS coordinaten op het plattegrondje dat we krijgen – dat gaat helemaal lukken zonder te verdwalen. Bij de entree-gate zegt de guard dat we wel uit de auto mogen, maar niet te ver van de auto, want er zijn leeuwen gesignaleerd. We denken dan nog: jaja… Er staan hier geen hekken om dit park, dus in onze Westerse onwetendheid denken we ‘right – leeuwen – leuke toeristen-grap’.
De toegangsweg is één en al keien.

Woorden overbodig.

Met een slakkegangetje rijden we naar punt 1: een waterhole. We krijgen zebra’s in het vizier de verrekijker, en een gemsbok en kudu’s. Het is een wonderschoon plaatje, tegen de rode stenige achtergrond.

Nabij de waterhole

Op naar het volgende punt op de kaart: een viewing point op een heuveltje. We kruipen – nog steeds in slakkegang over de stenige weg – naar de top en dan plots: een KNAL en een luid sissend geluid. De linkerachterband is in minder dan een tel leeg!
En dat in een verlaten maanlandschap, zonder mensen in de buurt, staand in een hoek van 20 graden, buiten ongeveer 30 graden, en met de ‘lion-sightings’ woorden van de gateman ineens weer in ons achterhoofd. Maar ja, “and now we wait” zal hier niet werken, dus AKTIE.

Veel platter kan niet; je kunt de winkelhaak zien zitten.

RTL zou hier een reclamebreak inlassen, dus om de spanning erin te houden doen we dat ook maar
Gezien het feit dat ik dit thuis zit te typen zullen jullie vannacht toch wel kunnen slapen, in de wetenschap dat we het er levend afgebracht hebben.

Onvindbare zingende olifanten

___________________________________________
Epupa – Sesfontein : 377 km
Route: C43
___________________________________________
Heerlijk geslapen, na begin van de nacht nog opgeschrikt te zijn door een klap op de auto: een vallende palmtak. 6 de wekker – douchen in ‘badkamer’ zonder dak.
Vandaag een reisdag op het programma.

Zonder stof…

…en met stof.

Onderweg maken we een korte stop bij de ‘Dreilinden’, een Project van een Duitse vrouw die daar kinderen uit de omgeving opvangt, een maaltijd geeft, en grootse plannen heeft. We maken een kort praatje en sponseren 2 dagen eten. Ons voorgenomen om in Nederland nog eens uit te zoeken hoe we haar verder kunnen steunen, want met een website lijkt het niet helemaal goed te zitten. (Een mooi voornemen voor 2008…)

Pinnen, boodschappen en diesel inslaan in Opuwo. Daarna een hele mooie route naar het zuiden, via de Joubert pass. De auto moet zelfs even in de 4wd-extra, maar hij doet het goed.

De Joubert Pass

Bij Sesfontein proberen we de campsite Elephant Song Camp te vinden. Na diverse pogingen in Niemandsland met bordjes die ergens heen wijzen maar daarna geen vervolg meer lijken te hebben geven we het op.

De vruchteloze zoektocht naar Elephant Song Camp
brengt ons wel in deze mooie omgeving.

We gaan terug en slaan ons bivak op bij Ford Sesfontein. Alles (ook binnen in de auto) zit onder een laag stof! Even iets drinken en dan afkoelen in het zwembad. Lekkerrrrr!
Daarna schrijven en eten koken.
‘s Avonds een vuurtje en een wijntje en op tijd naar bed.
___________________________________________
Vandaag gespot:
dikdik, eekhoorn, springbokkies
___________________________________________
Reisinfo:
Ik zal de info over de Dreilinden nog even opzoeken. Briefje slingert nog boven ergens … Volgt nog.

Campsite Ford Sesfontein: niet bijzonder, maar bij gebrek aan vindbare Zingende Olifanten zijn we  er blij mee. Wel een heerlijk verkoelend zwembadje. Kosten: 70 N$ p.p.p.n.
___________________________________________

Naar Epupa Falls

__________________________________________
Swartbooidrift – Epupa : 162 km.
Route: D3700 – D3701 – C43
__________________________________________

6 uur de wekker – ontbijten – vertrekprocedure. Water bijvullen. En nog snel even douchen.
Het eerste stuk weg is nog even ruig, daarna wordt het ‘gewoon’  hobbeldiebobbeldie. Stenen, zand, gravel, enz. We doorkruisen ons eerste watertje van deze vakantie, om daarna direkt in mul zand te rijden. Maar het gaat allemaal prima. Mooi hier!!

Onderweg van Kunene naar Epupa


Baobab langs de weg


En het blijft maar mooi…

Onderweg water weggegeven aan mensen bij een auto met een lekke band. Onvoorstelbaar bijna dat al die mensen in dat vrachtautootje pasten. Onze appel en sinaasappel hadden we net al weggegeven, dus het idee wordt geboren om standaard extra appels te kopen. Werkt prima de verder vakantie!

162 km doen we in 3½ uur, dat valt niks tegen. De campsite is aan de waterkant, vlak voor de waterval. Bijzondere wc & douche: met riet omgeven, geen deur en geen dak

Campsite Omarunga – Epupa Falls

Met een koud drankje aangesterkt en naar de waterval geslenterd. Mooi – de koele nevel die van de waterval afkomt voel je door de hitte heen. Ook stroomafwaarts is het mooi, karakteristieke baobabs boven aan de ‘afgrond’.

Epupa Falls;
onder de palmbomen aan de rechterkant van de oever zijn de 2 campsites.


De bekendste ‘Fall’: 37m de diepte in.
Epupa betekent ‘Falling Waters’ in het Herero.


Stroomafwaarts.

Ook de Himba’s zijn er nog: 7 jaar geleden zaten ze nog met hun verkoopwaar uitgestald op de grond, nu een heus kraampje. En JA JA JA ze maken nog steeds de schelpenarmbandjes van toen. Veel hihi’s bij het onderhandelen van de dames. Ik krijg er een vlechtje in mijn haar bij als kado.

Zonder vlechtjes is maar nix, zal ze wel gedacht hebben.
Zelf hebben ze prachtige creaties van hun haar gemaakt.

Daarna relaxen bij de auto. Het gaat steeds harder waaien. Dat verkoelt wel iets, al is het een warme wind.

Camplife…

Af en toe klapt er een tak van een van de palmbomen op de grond. Even soezen en in slaap vallen en ruw gestoord door de wekker voor het eten. We schuiven aan bij het buffet en daarna snel naar bed, allebei moe.

__________________________________________
Vandaag gespot:
struisvogels, koeien en geiten
__________________________________________
Reisinfo:
Uiteindelijk zijn we HEEL blij met onze keus om 2 nachten in Kunene River Lodge te blijven en 1 in Epupa, in plaats van andersom. Niet alleen omdat de wind opzet in Epupa en de Omarunga campsite daar minder beschut ligt dan in Kunene, maar de hele sfeer is anders. En dan is het ook nog eens duurder: 100 N$ p.p.p.n. voor het camperen en het buffet is aanmerkelijk duurder, zonder de fles wijn die we er aan de Kunene bij hadden. Advies: hier zelf koken

We hebben met de gedachte gespeeld om via de grens met Angola via de D3700 omhoog te rijden, maar doen dat uiteindelijk toch maar niet. Dat had – in het gunstigste geval – een dag geduurd. En eigenlijk te ruig naar ons idee om ‘alleen’ te doen, met 2 auto’s voelt het wat safer.
__________________________________________

Relaxdag aan de Kunene

Half 6 de wekker en om kwart voor 6 in de luie stoelen naar de zonsopkomst kijken.

Ochtendgloren.

Spiegelglad water – crocs nog niet wakker.

Kleine regenspetjes, bewolkte lucht – die echter snel weer opklaart waarna alles weer snel opwarmt.
Wasje gedaan, alles ruikt weer fris.

Na de thee/koffie consternatie in het kamp: er zit een python in de bananeboom bij het toiletgebouw. En het is een grote jongen blijkbaar, want “we hebben er altijd wel een stuk of 6 op het terrein, maar deze is wat te groot om te laten zitten”.
Slik
Het plan is om de bananeboom om te kappen en de slang in een zak te stoppen. Dat lukt uiteindelijk (duurt even want Pyth wil liever weg), en in een trashcan wordt hij met een bootje naar Angola gebracht en daar weer uitgezet. In de hoop dat hij daar dan een paar dagen blijft voor hij weer terug komt zwemmen richting deze of een andere bananeboom.

Zoekplaatje.
Geen wonder dat we ‘m waarschijnlijk al een paar keer voorbij zijn gelopen.

Wat gebeurt er allemaal onder me?

Nu even niet. (Foto gemaakt door Markus.)

De rust keert langzaam weder.
Lekker dagje relaxen: lezen, bijschrijven, repareren (de bovenkant van het kastje onder het bed is ingestort toen H. erop ging zitten…), puzzelen, af en toe koude cola halen, rivier afzoeken met de verrekijker voor crocodiles, af en toe luisteren naar dondergeroffel in de verte, af en toe pfff-warm zuchten, wapperen tegen vliegen/muggen… het leven is zwaar Heerlijk zo’n relaxdagje hier.

Weer ‘uit eten op de vlonder’. De groep mannen die wij tot ‘vissers’ hadden bestempeld blijken vogelaars uit Zuid Afrika, en hebben vandaag 2 uur gelopen (“I thought I’d die”) en daarna in een duinpan van 42 graden C zitten wachten op een vogeltje met een blauwe streep op z’n kop… Maar, die kwam, dus ze waren nogsteeds opgetogen. Lekkere wijn bij het eten waar we plichtsgetrouw onze malariapillen mee wegspoelen. De campsite-stroom is nog aan als we naar bed gaan, dus het is niet zo aardedonker als gisteren.
___________________________________________
Vandaag gespot:
python, hagedissen, vogels, vliegen (veel), aapjes
___________________________________________
Reisinfo:
Kunene River Lodge: absoluut een plek om 2 dagen te blijven! Zie voorgaande dag voor prijs en locatie.
___________________________________________