VISA en de Franse tolwegen : NIET doen!

Een wat late vakantietip wellicht, maar het advies van H&H is om in Frankrijk de tolwegen NIET – wij herhalen: NO, NOT, NON, NICHT – met je VISA creditcard te betalen.

We gaan even terug in de tijd: half april 2009 gaan H&H met een volgepakte Volkswagen Golf (zonder imperial, zonder skibox, zonder aanhanger) van Noord Brabant naar Catral (Alicante). Via de tolwegen in Frankrijk, want dat schiet lekker op en met 2 katten in de ‘kattebak’ heeft dat een hoge prioriteit. Als je op internet even googlet, roept de anwb zelfs wat dat ongeveer voor de hele route gaat kosten.

Een paar tolpoortjes betalen we nog cash, maar als de bedragen oplopen naar rond de 20 euro voor een traject, lijkt de creditcard wel handig. Card erin, op knopje duwen, card weer pakken en rijden. Ergens bij Clermont gaat het mis. Niet de procedure card-knopje-card-rijden, maar de afschrijving gaat mis. On-line zien we dat de Franse uitbuiters pardon uitbaters maar liefst 110,70 euro in rekening brengen. Dus de Visa gebeld, die om een formulier ‘betwiste betaling’ vragen. Dat dekt de lading niet helemaal, want we betwisten niet dat we moeten betalen, maar wel het exhorbitant hoge bedrag. Maar dat verhaal lichten we nog even toe op het formulier, en dan komt het vast goed.

Niet dus. Deze maand hebben we bericht ontvangen dat het bedrag alsnog wordt afgeschreven. ‘Wij hopen dat de meegestuurde stukken de transaktie verduidelijken.’
Het meegestuurde stuk bestaat uit een A4tje met 1 regel:
APRR autoroute  04.18.2009 17:26:00  Clermont-BArie  S14   110,70

Het moge duidelijk zijn dat dit niets verduidelijkt. Anders dan dat we nu tot op de minuut nauwkeurig weten hoe laat we door dat tolpoortje reden.

Waarschijnlijk heeft de kredietcrisis ook toegeslagen bij VISA en willen ze de uitbuiters pardon uitbaters van de Franse tolwegen te vriend houden.
Was ik vorig jaar nog zo blij met de VISA omdat ze me op zaterdagochtend belden met  de vraag of ik zojuist een ticket Wladiwostok-Moskou had gekocht (euh… nee), nu krijg ik ze blijkbaar niet duidelijk gemaakt dat 110 euro 70 voor een DEELtraject door Frankrijk helemaal niet mogelijk is voor een personenauto, omdat het hele traject dat nog niet eens kost.

Een stukje na het hiervoor beschreven tolpoortje komen we deze brug tegen.

Zou die soms een beetje boven budget zijn uitgekomen, en dat er daarom een paar tolpoortje zijn ‘aangepast’ die een wat hoger bedrag afrekenen?

We zijn er nog niet helemaal uit:
zeggen we de VISA op, of gooien we er nog een half vakantiedagje tegenaan om nogmaals de betaling te betwisten. Zowel bij de Visa als bij de Franse uitbuiters pardon uitbaters. Laat ik maar eens beginnen met een beetje negatieve publiciteit voor het gebruik van creditcards op de Franse snelwegen. Youp van ‘t Hek heeft tenslotte ook ooit met een eenmansaktie het biermerk Buckler op de knieën gekregen.

Tweede deel heenreis

En internet is een feit… dus ik zit nu lekker in de tuin in het keukentje, terwijl Harrie onder een palm in de schaduw siesta houdt. Ik praat jullie even bij over onze reisdag afgelopen zondag.

Reisdag 2 is eigenlijk een herhaling van reisdag 1 geworden, maar dan korter, nl. 850 km. Wederom een paar minuten een obstinate Nala. Maar een paar minuten op 8 uur in de bench mag geen naam hebben, de dames hebben het werkelijk perfect gedaan. Vandaag hebben we dat extra plankje iets lager in de bench gezet, zodat Chica niet met een gebogen nek hoeft te zitten en Nala een hoog ruggetje kan maken bij het uitrekken. Nala heeft het de hele weg stug volgehouden op het plankje. Alleen bij de stops gaat ze er even af maar als we aanstalten maken om weer te gaan rijden, gaat ze er weer liggen.

Kijk, zo kun je tenminste normaal zitten

Op de Spaanse autopista kunnen we kilometers maken, en even voor 17 uur staan we in Catral voor de poort. Eerst even zelf een rondje door het huis maken, voordat we de gatos uitladen. Voor mij is het alweer 2 maanden geleden dat ik hier liep. De sinaasappels zijn allemaal weg, de citroenen nog niet. Een aantal rozen bloeit uitbundig, met nog een aantal op springen. Een real English garden.

Gisteren onderweg en bij aankomst ook wat regen. ’s Avonds de kachel aan gehad. Vandaag (maandag) is het heerlijk weer met een zonnetje en af en toe een wolk ervoor. Mooi om mee te beginnen.
Vanmorgen zijn we met zijn allen in de tuin geweest. Daar is zoveel te zien, dus om de haverklap zitten C&N in de knoop of zijn aan het eind van hun lijntje. Vooral Chica lijkt een beetje een terugslag van alle nieuwigheden te hebben. Normaal niet gewend aan ‘Chica NEE’ – want de braafheid zelve – en nu de hele tijd een lijntje dat strak staat, of weer iets wat niet mag. Dus zelfs het vrouwtje kreeg een blaas. De tuintijd dus langzaam opbouwen op haar eigen tempo. Nala is ‘m aan het riempje al rond geweest.

Harrie is nu op pad (boodschappen, makelaar, mobiel nummer, internetprovider zoeken) en ik heb huisarrest – het alarm is nog niet aangepast op de katten. Manana. We wachten manana dus maar even af.

Af en toe pikken we een internetsignaal op van de buurman – met toestemming – maar dat lukt meer af dan toe. Hij download blijkbaar films 24/7 dus daar is weinig ruimte over.

Nog wat foto’s van reisdag nummer1:

Gepakt en gezakt. Ergens onderop staat ook nog een tasje ‘mensenspul’ 

Wat krijgen we nou, denken de dames in eerste instantie.

De plank wordt Nala’s toevlucht. En Chica denkt: daar pas ik best nog bij.

Bij de tussenstops willen we best brokjes.
En strekken we de benen door van de plank te komen…

Chica bekijkt de Campanile hotelkamer eerst eens even van onder het bed.

Nala is de ontberingen van de dag alweer vergeten, onderzoekt alles
en bespringt bewegende dekens .

De eerste reisdag in de coche-casa

Hola vanuit Beziers in het zuiden van Frankrijk!
We hebben de eerste reisdag achter de rug. Waar we het meest tegen op zagen / benieuwd naar waren was hoe de katten het in de auto zouden doen, in hun gepersonaliseerde maatwerk-reisbench.
Chica was als altijd de rust zelve, en Nala, inderdaad, het gebruikelijke opgewonden standje. De eerste 5 minuten bestonden uit een aantal fasen die elkaar in rap tempo opvolgden: eerst verbazing en een beetje speels, daarna een ‘ik wil eruit’-minuut, kompleet met knagen aan de tralies en een doorgang in de vloer willen graven, daarna een aantal petsen door de tralie heen naar mijn als rustgevend bedoelde handen, en als ultieme uiting van frustratie met beide pootjes – nagels uit! – aan de hoofdsteun van Harries stoel gaan hangen. En daarna heeft ze 500 kilometer (niet overdreven) als een apatische kat op de extra plank ik de bench gelegen. Als in een soort shock van ‘het personeel geeft me mijn zin niet’. Ook dat hielp niet, en bovendien heeft Chica ook wat therapeutisch werk verricht door de hele tijd rustig te zijn, dus daarna werd het beter. Wel is het zo dat Nala ongeveer de hele reis op die extra hoge plank in de reisbench heeft gezeten. Wij hadden die meer ingeschat als ‘leuk om even te spelen’ maar Nala zat er continu en Chica denk ik 60% van de reis. En verder lag Chica o.a. in de kattebak en in de mand…

Prima verlopen dus, inderdaad ‘kat in het bakkie’ zoals de Spanjevoorgangers met dieren-reiservaring van te voren al zeiden. Hopelijk gaat het morgen weer zo mooi.

Inmiddels zitten we – met de noedels achter de kiezen – met een glaasje wijn op de hotelkamer. Nala dartelt rond, Chica heeft het eerst van onder het bed eens aangezien en is nu alles aan het besnuffelen in haar eigen tempo. Er worden brokken gegeten, er wordt gedronken … het ziet er niet naar uit dat ze een reiscomplex aan deze eerste dag hebben overgehouden. Pieuw…

Katten blij… bazen blij. Morgen weer een dag – nog ongeveer 800 km voor de boeg, dus hopelijk voor donker in Catral.