Virtueel eitje

Vandaag een virtueel paaseitje versiert en ‘verstopt’.
Voor wie zich verveelt met pasen…

Hoe doet Chica dat?

Kattenhotel

Chica en Nala weer weggebracht naar hun Kattenhotel

Kattenhotel de Steenrakkertjes

O ja, daar was de glijbaan naar boven - denkt Chica over een paar uur waarschijnlijk

Hé, die deur was er vorige keer toch niet ?... zal Nala vast als eerste onderzoeken

De dames hebben mazzel! Er is nu aan hun kamers ook een heusche tuinkamer aangebouwd. Hopelijk willen ze over 2½ week weer mee naar huis…

C & N op reis

Chica en Nala zijn samen op reis. Op proef-vakantie zeg maar.
Omdat H&H komende week 2 dagen en 1 nachtje op pad gaan, en er voor eind december vakantieplannen zijn, hebben we via internet een kattenhotel gezocht waar we denken ze met een gerust hart heen te brengen en achter te laten. En daar hebben we ze gisteren naar toe gebracht.

Nala protesteert als altijd het hardst, Chica laat alles over zich heen komen. Aangekomen zijn de rollen omgedraaid: Nala meteen nieuwsgierig aan het blieken, Chica gaat in een hoekje liggen.

 
Verdorie, zitten we weer in dat ding. Waar gaan we nu weer heen?

 
De ‘begane grond’  van hun kattenkamer.
Via het trappetje tegen de muur of de ‘glijbaan’ achter deze paal
kunnen ze een verdieping omhoog…

 
… en dan kom je in deze ruimte.
Ben benieuwd wat het favoriete plekje wordt.

En thuis moeten we er aan meteen aan wennen dat we de deuren gewoon dicht kunnen doen, geen water hoeven te verversen, en geen gooi-spelletjes hoeven doen. En worden we ‘s ochtends niet wakker gemaakt door over het bed springende katten…

Aaaaaaaaaaaaaaaaaah

Gisteren zag ik dit filmpje op internet.
Het is dat dit schatje 2 witte achterpootjes heeft en niet 1, anders had het zomaar Chica kunnen zijn in haar kitten-tijd!

Met dank aan Marieke voor het vinden van het filmpje!

Terugkerende vragen

Een van de veel terugkerende vragen nu we weer in Nld zijn, is of we ‘het weer van Spanje’ niet missen. Een inkoppertje natuurlijk.
De dag na thuiskomst stonden we in een bleek november-zonnetje te kleumen in de tuin. En deze week lijkt het maar te blijven regenen.

Het uitzicht op het platte dak lijkt hier wel op.

Maar gelukkig hebben we de foto’s nog…

Hier waren we zelf niet zo van, te heet,
maar sommige bezoekers hebben na een dagje ‘toch proberen’
‘s avonds flink gesmeerd met aftersun.

De katten missen ‘hun’ tuin vast ook.
Chica de vierkante meter (waar dan ook) waar ze uren kon zitten staren
naar iets wat wij niet zagen of hoorden.

En Nala alle gaatjes waar misschien wel wat spannends in zit
(deze was van de droogmolen)
of ruimtes waar je in of onder kunt liggen.

Hopelijk wordt het binnenkort nog een beetje droger, zodat we nog een keer met zijn allen de tuin kunnen herontdekken. Met een beetje heen en weer rennen blijven we dan vast wel op temperatuur.

Nala is gisteren gesteriliseerd. En was ze gisteren natuurlijk nog wel slapjes en met wazige oogjes, vandaag lijkt er al weinig meer aan de hand, heeft ze honger als een paard, en wil al weer overal op springen.

Plop

Wij gaan off-line.

Nederland: hasta pronto.
Spanje: hasta … no lo sabemos… hasta la vista.

Ja, pakken maar!

Vandaag nog een flink lijstje, morgen vroeg vertrekken is het plan.

Synchroon-zitten

Eerst was er de regen, en daarna waren er de muggen.
En niet een paar muggen, nee, hordes. Wanneer je één voet op het gras zette, zwermden er direkt 30 om je heen. Niet eens overdreven. En behoorlijk hongerig, dus even naar buiten betekende dat we ‘s avonds een wedstrijdje ‘bultjes tellen’ konden doen. Ook de katten werden besprongen, dus we zijn een paar dagen veroordeeld geweest tot binnen zitten.
Inmiddels is het gelukkig minder en hebben we een plekje op de stenen ingericht als plek om te zitten met zijn allen.

Tijdens de regen- en muggendagen van de afgelopen weken hebben Chica en Nala zich bekwaamd in het ‘synchroon-zitten’.

Hier moest het nog even wennen.
Mevrouw de voordringert zorgt dat ze 1e rang zit.

Samen op het streng verboden kastje,
Chica nog een beetje ziekjes – dus halve kracht.(Personeel maakt eerst een foto en zegt dan pas ‘Foei – eraf, en snel’)

Hier beginnen ze het onder de knie te krijgen,het synchroon-zitten.

Bijna volleerd,alleen het puntje van de staart zou nog iets voor verbetering vatbaar zijn.

De groene hond

Chica viel vandaag de twijfelachtige eer te beurt om als eerste van ons allemaal kennis te maken met de (dieren)gezondheidszorg in Spanje. Om precies te zijn: el veterenario del clinica veterinaria ‘El perro verde’. Na een paar spuugpartijen vannacht, een dikke voorpoot, en bloed in de kattebak, zijn we met Hollandse spoed richting dierenarts gereden. Om half 10 was die open volgens het bordje, 5 minuten later stonden we voor de deur. De gesloten deur.

De telefoon binnen rinkelde als we ‘m belde, en het 24uurs-spoednummer dat stond aangegeven werd niet beantwoord. Inmiddels zijn we al een beetje verspaanst, dus zijn we op de stoep voor de deur gaan zitten, in afwachting van ‘el veterenario’ die vast snel zou komen. Toen we na een klein uur zaten te dubben om toch maar naar een andere plaats te rijden, wordt het spoednummer beantwoord. E. was onderweg van een spoedgeval (een perro, of die groen was vertelde het verhaal niet) en zou er over 10 minuten zijn. En inderdaad, 20 minuten later – zoals dat hoort in Spanje – arriveerde E. Een vriendelijke man die zich verontschuldigt dat-ie un poco laat is vandaag.

In ons beste Spaans vertellen we wat er loos is, en daarna wordt Chica vakkundig en grondig onderzocht. Op een ‘overwicht uitstralende’ manier, die we gewend zijn van de dierenarts in Nld. en die mij dus ook wat rust geeft. Chica ondergaat alles dapper. Ze lijkt zich meer beroerd te voelen dan dat ze pijn heeft.
De voorlopige konklusie is dat ze waarschijnlijk geprikt is en een soort allergische reaktie daarvan heeft. En dat het bloed mogelijk is omdat ze het beest – of iets anders – opgegeten heeft en ook daarop reageert.
Er komen 3 prikken aan, en ook die gaan er zonder kikken (en bijzonder vakkundig) in. Vitamine, pep, en antibiotica.

Hopelijk knapt ze er snel van op. De eerste brokjes zijn alweer naar binnen. Uit Nala’s bakje… normaal streng verboden, maar nu hebben we maar even de andere kant op gekeken
Je bent een beetje zielig of je bent het niet tenslotte.

Chica met een dik voorpootje

Chica – el gato verde ?

Hopelijk snel weer beter en weer de tuin in.

Update 6 okt 21:00 uur:
Chica heeft weer gegeten vanmiddag, en het blijft er nu in. Ze is nog wel mat, maar komt wel tijdens het koken op de bar liggen, zodat ze alles kan zien en ruiken. Nala gedraagt zich voorbeeldig en daagt niet uit voor spelletjes en dergelijke.
Er zit nog wel bloed bij de urine dus morgen met een potje – met daarin een klontje uit de kattebak – terug naar de dierenarts.

Update 8 okt avond:
Chica heeft weer energie om mee te doen aan het avond-spelletje: rennen achter de brokjes aan! Dat is een goed teken.

Update 9 okt ochtend:
Chica en Nala rennen weer achter elkaar aan door de gang! Muy bien!

Slaap-stoornis

De katten – en met name Nala – vinden het aan de ene kant geweldig: zoveel mensen in huis, die niet gewend zijn om deuren dicht te houden. Slaapkamers om te ontdekken met allemaal onbekende spullen. En – het mooiste van alles – een buitendeur die regelmatig wat langer open blijft dan ze gewend zijn. We hebben Nala al een aantal keren uit de tuin of van het dakterras geplukt.
En van de week ook een keer uit een keukenkastje, waar ze tijdens het afwassen geruisloos op ontdekkingsreis was gegaan. Afwas klaar – kastje dicht, en niemand, behalve Chica, die wat in de gaten had.

Tijdens de siësta-tijd vinden ze het minder, al die mensen in huis. Krijg je ineens een aai over je bol, terwijl je daar dan niet op zit te wachten natuurlijk. Ze hebben een nieuw slaapplekje ingesteld deze week: in de vertrouwde slaapkamer, op een bankje. En nu iedereen naar buiten a.u.b.

Nala vond in 1e instantie dat je hier het beste alleen op kon,
in het midden breed liggend en Chica dan op een hoekje sip kijkend.

Maar zo samen is ook wel gezellig hè Chica?

Weekend voorbij

Een beetje inspiratieloos, zullen we maar zeggen, over wat te schrijven. Dan wel druk met bezoek, huiswerk, werk, en voor je het weet is het weekend alweer voorbij.

Dus maar een plaatje van onze vagos.
Nala is dit weekend trouwens weer ontsnapt uit huis… ik dacht wat loopt daar nou voor een groot beest in de tuin in de ‘bijna-nacht’. Loop ernaar toe, o, een kat. Maar bij het dichterbij komen bleek het wel een heel bekende kat, die vrolijk achter allerlei motjes aanliep, en meteen naar me toekwam toen ik haar riep. Mevrouw had een hor omhoog gekregen, en was de tuin gaan onderzoeken. Chica had blijkbaar last van een knorrende maag, want die was niet meegegaan op oorlogspad, en in de buurt van de baas en het voederbakje gebleven.

Hoe lang moeten we die kurken nog blijven bewaken?

Vagos

Vandaag is het weer warm. Tenminste, het voelt warm, omdat er bijna geen wind is. Wij mogen daar niet overzeuren (eigen keus tenslotte, hebben we ergens gelezen…), maar de katten laten soms liefjes weten dat ze het soms wat veel van het goede vinden.

Protest zonder woorden…

Toch maar in de buurt van mijn grote zus gaan liggen.
Al lijkt een warm badmatje een minder koele keus.

Avondkoelte? Niks koel, wij wachten nog even met inspanning.

De vagos (luilakken).

Los gatos y el erizo

Afgelopen week wees Chica ons er op dat er iets in de tuin liep dat er volgens haar niet hoorde.

Wat moet dat in mijn tuin, denkt Chica.
Na het even aan te zien is haar conclusie: ongevaarlijk, dan wel saai,
en gaat ze terug naar haar favoriete plekje.

Wat nou jouw tuin, denkt egel waarschijnlijk.
Ik liep hier al toen jij nog niet eens wist waar Spanje lag.

Wat heeft Chica, wat heeft Chica?

Eerst snuffelen natuurlijk, niet geheel ongevaarlijk in deze…
Maar gelukkig hoeven we geen naalden uit de neus te plukken later.

Een typische Nala-houding:
als het spannend is het bekkie een beetje open.

En om nog even bij beestenboel te blijven:

Speciaal voor de vogelaars in de fam.:
deze hop zat van de week in de tuin te hakken op ons gekoesterde gras…

En deze lange lijs lag van de week te zonnen
toen H. op zijn fietsje langs kwam.

Gokken

Spanjaarden blijken dol op loterijen: overal op straat zijn lotjes te koop in diverse soorten en maten, zowel bij straatverkopers als bij kleine kantoortjes. En ook dagelijks zijn er trekkingen. Eigenlijk zijn ze leuker dan de Staatsloterij bij ons, want ze szijn veel goedkoper. Onderstaand lotje bijvoorbeeld kost 1 euro, je koopt het op straat bij iemand.
Wij regelmatig bij ‘onze’ loterij-mevrouw bij het station.

Koop het op vrijdagochtend, en je kunt de hele dag zwijmelen
wat je zou doen als je de hoofdprijs wint:
25 jaar lang 60.000 euro per jaar.

En over gokken gesproken,
we kunnen hier ons eigen pouletje wel opzetten: er kan gegokt worden
De vraag is: gaat Chica de komende maanden WEL of NIET in het zwembad vallen?

Lekker staren over het water,
hier nog in een houding waar je het niet benauwd van krijgt.

Dit gaat nog, maar van de week wilde mevrouw de glijbaan op.Via de kant waar je op glijdt zeg maar.
Dat klinkt ongeveer als nagels die over het schoolbord gaan…

Ergens eind september zullen we de uitslag bekend maken

Weekendje tuin

Het afgelopen weekend veel in de tuin doorgebracht, samen met de katten. Zaterdag wat minder weer en zelfs een klein regenbuitje, waar de natuur wel aan toe was. De was die hing te drogen wat minder…

Vooral Chica is graag in de tuin. Heeft ook al een aantal favoriete plekjes.

Nala wil meer naar de tuin, omdat wij daar zijn. Gras is een beetje ‘brrr’
en al die bomen gaan de hele tijd om je lijntje heen zitten.
Of was het nou andersom?

Vandaag was het weer zonnig en warm. Vanmorgen huiswerk gemaakt in de tuin, even gewerkt (ideaal beroep nu natuurlijk – websites maken!), en vanmiddag een tochtje gemaakt en een lekker ijsje gegeten in Orihuela. Leuk plaatsje, gaan we nog eens naar terug met de wandelschoenen aan.

Deze rozenstruiken zijn nu zo’n beetje uitgebloeid, maar nu komen er weer
andere rozen en planten in bloei.

Een ander stukje van de tuin, aan de voorkant bij de poort.

De afgelopen dagen zijn zo’n beetje alle jonge mussen uitgevlogen. De nestjes zitten onder de dakpannen op de muur die je om de tuin ziet. Eén was er vanavond bijna het haasje, omdat Nala dacht dat-ie wilde spelen… Wel knap, bijna gevangen, maar als wij in de buurt zijn gaat het niet gebeuren

Week 1 finita

De eerste lesweek zit erop.
Met een Spaanse lesdag zijn we het grootste deel van de dag van de straat:
7 uur: de wekker
8 uur: de deur uit naar het station.
8.35 uur: de trein vertrekt. Woordjes herhalen in de trein.
9.25 uur: ongeveer aankomst in Alicante. Rap naar de school lopen waar we rond
9.37 uur – dan net te laat binnen stappen in het eerste lesuur.

Onze taalschool (Enforex) zit aan de Esplanade in Alicante.
Daar staan legio van deze stoeltjes waar over het algemeen de pensionada
van Alicante van de zon en elkaars gezelschap genieten.

Van 9.30 tot 13.30 les, met na ieder lesuur een korte pauze van een minuut of 10. In die pauze kun je naar een klein koffiebarretje lopen om de hoek, en voor 1 euro een kartonnen bekertje koffie halen. Toen we gisteren binnenliepen hoefden we niet eens meer te bestellen, maar werd er al automatisch een café solo en een café cortado gemaakt…
14.05 uur vertrekt de trein terug en om 15.15 steken we hier de sleutel in de voordeur, zetten het alarm af en maken 2 slapende katten wakker.

O hallo, zijn jullie er ook weer.

En dan zijn we er nog niet, want dan begint het huiswerk maken. Niet dat we bergen huiswerkoefeningen meekrijgen, maar gedurende de les wordt er wel een woordenbrij over ons heengestort met nieuwe woorden. Daar zijn we dan nog wel een aantal uur ‘s middags mee aan de slag. De ene dag wat meer dan de ander.

Zo wordt huiswerk maken bijna leuk – al schijnt de zon irritant in je boek
of bladert de wind eigenwijs steeds naar een blz. waar je niet moet zijn.

Afgelopen vrijdag hebben we samen de (les)week afgesloten bij een bekende (Baskische) tapasbar in Alicante: Lizarran. En inderdaad: leuk tentje. Bij het afrekenen tellen ze de stokjes op je bordje om te bepalen hoeveel tapas je hebt gegeten. Grappig systeem.